رباعی شمارهٔ ۳۴

در این شعر به مسأله زندگی و ذات وجود اشاره شده است. شاعر به دایره‌ای اشاره می‌کند که نماد زندگی انسان‌هاست و در آن هیچ سرآغازی یا پایانی وجود ندارد. او به این نکته تأکید می‌کند که هیچ‌کس به راستی نمی‌داند که آمدن به این دنیا از کجاست و رفتن به کجا. این توجیه عدم شناخت ما از چرایی و چگونگی وجود و مرگ است.

خلاصهٔ خودکار، برگرفته از گنجور.