غزل شمارهٔ ۲۶

در این شعر، شاعر به توصیف حالت شگفت‌انگیز و جذاب محبوبش می‌پردازد که با زلفی آشفته و لبانی خندان به سراغ او آمده است. او با ادای شعر و در دست داشتن جام می، عاشقانه عشق را تجلی می‌بخشد. محبوبش با شوری و حالتی غمگین به شاعر می‌گوید که خوابش سنگین شده و او را به یاد عشق واقعی می‌اندازد. شاعر به زاهدان هشدار می‌دهد که نباید بر درد عاشقان خرده بگیرند، زیرا آنها تنها تحفه عشق را در زندگی تجربه کرده‌اند. در نهایت، شاعر از توبه‌هایی که بر سر عشق می‌شکند سخن می‌گوید و زنده بودن عشق و شیدایی را جشن می‌گیرد.

خلاصهٔ خودکار، برگرفته از گنجور.