گلستان سعدی

گلستان، اثرِ جاودانِ شیخ مصلح‌الدین سعدی شیرازی، در سال ۱۲۵۸ میلادی به نثری آهنگین و آمیخته به شعر نگاشته شد. سعدی این کتاب را در هشت باب سامان داد: از سیرتِ پادشاهان و اخلاقِ درویشان تا فضیلتِ قناعت، آدابِ سخن و تربیت.

گلستان گنجینه‌ای است از حکایت‌های کوتاه که در هر یک، پندی اخلاقی یا نکته‌ای از خردِ زندگی نهفته است. سعدی جهان‌دیده بود؛ سال‌ها سفر کرده و مردمانِ بسیار دیده بود، و همین تجربه به حکایت‌های او ژرفا و واقع‌بینی بخشیده است. نثرِ او چنان استوار و زیباست که قرن‌ها الگویِ نویسندگیِ فارسی بوده است.

نامدارترین سرودهٔ این کتاب، «بنی‌آدم اعضای یکدیگرند / که در آفرینش ز یک گوهرند» است؛ بیانی از هم‌بستگیِ انسان‌ها که آوازه‌ای جهانی یافته و با سازمانِ ملل متحد پیوند خورده است. این پیامِ انسان‌دوستانه، گلستان را از مرزهای زبان و زمان فراتر برده است.

برای ایرانیِ مهاجر، گلستان کتابی است که هم زبان می‌آموزد و هم آیینِ زیستن؛ خواندنِ حکایت‌های آن، هم لذتِ ادبی است و هم بازآموزیِ اخلاقی که نسل‌ها آن را از بر داشته‌اند.