بوستان سعدی

بوستان، نخستین اثرِ بزرگِ سعدی شیرازی، در سال ۱۲۵۷ میلادی — یک سال پیش از گلستان — سروده شد. برخلافِ گلستان که نثر و نظم را درهم می‌آمیزد، بوستان سراسر منظوم است و در قالبِ مثنوی ریخته شده است.

سعدی بوستان را در ده باب سامان داد؛ هر باب به فضیلتی می‌پردازد: عدل و تدبیر، احسان، عشق، تواضع، رضا، قناعت و مانندِ آن. او آموزه‌های اخلاقی را نه به زبانِ خشکِ اندرز، بلکه در دلِ حکایت‌هایی دل‌نشین و تصویرهایی زنده بیان می‌کند.

بوستان آرمان‌شهرِ اخلاقیِ سعدی است: تصویری از جهانی که در آن دادگری، بخشندگی و مهر بنیادِ زندگی است. زبانِ شیوا و اندیشهٔ ژرفِ آن، این کتاب را در کنارِ گلستان به یکی از دو ستونِ میراثِ سعدی بدل کرده است.

برای خوانندهٔ امروز، به‌ویژه ایرانیِ مهاجر، بوستان راهنمایی است کهن اما همیشه تازه در آیینِ انسانیت و درست‌زیستن؛ گنجینه‌ای که خردِ ایرانی را نسل به نسل منتقل کرده است.