غزل شمارهٔ ۳
Hafez · Ghazals
اگر آن تُرکِ شیرازی به دست آرَد دلِ ما را
به خال هِندویَش بَخشَم سَمَرقند و بُخارا را
If that Shirazi Turk would take my heart in hand, for their dark mole I’d give Samarkand and Bukhara.
بده ساقی مِیِ باقی که در جَنَّت نخواهی یافت
کنارِ آبِ رُکناباد و گُلگَشتِ مُصَلّا را
فَغان! کاین لولیانِ شوخِ شیرینکارِ شهرآشوب
چُنان بُردند صبر از دل که تُرکان خوانِ یَغما را
ز عشقِ ناتمامِ ما جمالِ یار مُستَغنی است
به آب و رنگ و خال و خط چه حاجت رویِ زیبا را؟
مَن از آن حُسنِ روزاَفزون که یوسُف داشت دانستم
که عشق از پردهٔ عِصمت بُرون آرَد زُلِیخا را
اگر دشنام فرمایی و گَر نفرین دعا گویم
جوابِ تلخ میزیبَد لبِ لَعلِ شِکرخا را
نصیحت گوش کن جانا که از جان دوستتر دارند
جوانانِ سعادتمند پندِ پیرِ دانا را
حَدیث از مُطرب و مِی گو و رازِ دَهر کمتر جو
که کس نَگشود و نَگشاید به حکمت این مُعمّا را
غزل گفتی و دُر سُفتی بیا و خوش بخوان حافظ
که بر نظمِ تو اَفشانَد فَلَک عِقد ثُریّا را
What this poem says
Hafez dwells here on love and beauty, and on the human inability to fully grasp either love or life. In various verses the poet speaks of his amorous feelings for the beloved, saying that if she should steal his heart, he is willing to sacrifice for her such precious lands as Samarkand and Bukhara. He also touches on worldly, transient pleasures, and urges the young to profit from the counsel of their elders. Finally, Hafez invites his ghazal to be sung in a pleasant voice, holding that life is full of riddles that cannot easily be understood.
A prose synopsis, not a translation of the verse. Translated from Ganjoor’s machine-generated Persian summary.