رباعی شمارهٔ ۴۵

این شعر به بیان شادی و لذت از زندگی می‌پردازد. شاعر اشاره می‌کند که خوشی و فراغت از درگیری‌های مذهبی و عقیدتی بخشی از باورهای اوست. او از عروس دنیا می‌پرسد که مهریه‌اش چیست و او در پاسخ می‌گوید که دل شاداب شاعر، مهریه اوست. این شعر تأکید بر ارزش شادی و احساسات مثبت در زندگی دارد.

خلاصهٔ خودکار، برگرفته از گنجور.