رباعی شمارهٔ ۴۴

این شعر به این مضمون اشاره دارد که مهتاب زیبایی شب را می‌شکافد و لحظه‌ای شیرین‌تر از نوشیدن این زیبایی وجود ندارد. شاعر از شنونده می‌خواهد خوش باشند و نگرانی نداشته باشند، زیرا روزی مهتاب بر قبر هر فردی خواهد تابید و زندگی کوتاه است.

خلاصهٔ خودکار، برگرفته از گنجور.