رباعی شمارهٔ ۴

این شعر به اهمیت دوری از قضاوت و انتقاد نسبت به دیگران اشاره دارد. شاعر می‌گوید که اگر خود شراب نمی‌نوشی، حق نداری به مستان طعنه بزنی. همچنین هشدار می‌دهد که نباید به می نخوردن و عدم گناه مستی غره و مغرور باشی چون تو صدها لغمه حرام و گناه آلود میخوری که می و شراب پیش آن گناه کوچکیست