رباعی شمارهٔ ۷

این اشعار به تباهی و زوال قدرت اشاره دارد. قصر جمشید که نماد عظمت و شکوه است، حالا به جایی برای آهو و روباه تبدیل شده است. همچنین، سرنوشت بهرام را به تصویر می‌کشد که تمامی عمرش به دنبال شکار گور(گورخر) بوده، اما در نهایت خود او گرفتار گور(مرداب) می‌شود(هنگام شکار در باتلاق می‌افتد و ناپدید می‌شود). اینها نشان‌دهنده ناپایداری و فراز و نشیب‌های زندگی است.