رباعی شمارهٔ ۲۹

در این ابیات شاعر‌، توصیه‌ای هوشمندانه و بینشی برای شاد بودن و قدر لحظه را دانستن پیشنهاد کرده است که باید آن را از حقیقت جهان گذران دریافت؛ که همه چیز کاستنی و شکستنی است و نباید غصه بود و نبود را خورد.