رباعی شمارهٔ ۱۷
خیام · رباعی
خوانش هوش مصنوعی
این کهنه رباط را که عالم نام است
وآرامگه ابلقِ صبح و شام است
This worn caravanserai that men call the world is the resting-place of the piebald dawn and dusk.
بزمیست که واماندۀ صد جمشید است
قصریست که تکیهگاه صد بهرام است
خلاصهٔ شعر
این ابیات به توصیف عالم (جهان) میپردازند و آن را به یک کاروانسرای قدیمی تشبیه میکند که شب و روزهای زیادی را دیده و شاهان بزرگی چون جمشید و بهرام بر دیوارهای آن تکیه کردهاند و جشنها برپا کردهاند.