رباعی شمارهٔ ۱۳

شاعر در این شعر به‌این مطلب مهم اشاره می‌کند که روان غمگین و افسردگی و غم زمانه، قدرت تصمیم‌گیری درست را از آدمی می‌گیرد و او را از پا در می‌آورد. سپس پیشنهاد می‌کند که از نعمت‌ها و خوشی‌های ممکن استفاده ببرد پیش از آنکه دیگر فرصت آن را نداشته باشد. بر روی سبزه بنشیند و چند روزی خوش بگذراند، قبل از اینکه دوباره به خاک برگردد و آن سبزه‌ها بر خاک گورش بردمد. یعنی از لحظات خوش زندگی استفاده کند و غم‌ها را فراموش کند.