رباعی شمارهٔ ۱۲

در این شعر شاعر به آسمان نگاه می‌کند و روزگار را خطاب قرار می‌دهد و او را به ویرانگری و کینه‌توزی و بی‌عدالتی از دیرباز متهم می‌کند و سپس رو به زمین می‌کند و به او یادآوری می‌کند که چه ناآواران و فرهیختگانی در دل تو دفن شده‌اند؛ که از هستی آنان بر روی زمین نشانی نماده.