رباعی شمارهٔ ۴۰
خیام · رباعی
خوانش: داوود ملک زادهشنیدن دکلمه در گنجور
گر شاخِ بقا ز بیخِ بختت رُسْتهست
ور بر تنِ تو، عُمْر، لباسی چُسْت است
در خیمهٔ تن که سایبانیست تو را
هان تکیه مکن که چارمیخش سُسْت است
خلاصهٔ شعر
هوش مصنوعی: این ابیات به مفهوم ناپایداری زندگی و فریبندگی ظواهر اشاره دارند. اگر شاخ بقا، یعنی نشانههای زندگی و خوشبختی، از ریشهی بخت و اقبال تو جوانه زده باشد، یا اگر لباس عمر به خوبی بر تن تو اندازه گرفته شده باشد، نباید در خیمهی تن به ظواهر تکیه کنی؛ زیرا پایههای این خیمه، که به گونهای نماد جسم و زندگی است، سست و ناپایدارند. به عبارت دیگر، به دنیا و مادیات تکیه نکن، چون همه چیز در این دنیا گذرا و ناپایدار است.
متن از گنجور · ganjoor.net · دکلمه: داوود ملک زاده