بخش ۲ - جنگ هوشنگ نوهٔ کیومرث با دیوان به کین‌خواهی پدرش سیامک

پس از مرگِ غم‌انگیزِ سیامک، یادگاری گرانبها از او برای کیومرث باقی مانده بود؛ پسری خردمند و بافرهنگ به نام «هوشنگ» که پدربزرگ او را همچون جانِ شیرین دوست می‌داشت و به جای فرزندِ از دست‌رفته‌اش گرامی می‌شمرد. چون فرمانِ انتقام از سوی خداوند رسید، کیومرث نوه‌ی خود را فراخواند و رازِ دل را با او گفت: «من لشکری عظیم گرد خواهم آورد تا خروشی در جهان برپا کنم، اما چون عمرِ من رو به پایان است، تو باید سالارِ نو و پیشروِ این سپاه باشی.» پس سپاهی عجیب و بی‌نظیر فراهم شد؛ لشکری متشکل از پریان و پلنگان و شیران و ببران و حتی پرندگان، که همگی به فرماندهیِ هوشنگ و به کین‌خواهیِ سیامک برخاستند و کیومرثِ پیر نیز در پسِ این لشکرِ دد و دام حرکت می‌کرد. دو سپاه در برابر هم صف کشیدند و دیوِ سیاه با دیدنِ آن‌همه جانورِ درنده، ترس بر وجودش چیره شد و خاک بر آسمان پاشید. نبرد آغاز شد و در میانه‌ی میدان، هوشنگ همچون شیری خشمگین به دیوِ نستوه حمله برد و جهان را بر او تنگ کرد؛ سرانجام، با چنگالی قدرتمند پوستِ دیو را درید، سرش را از تن جدا کرد و پیکرِ پلیدش را زیرِ پا له نمود. چون انتقامِ خونِ سیامک گرفته شد و مأموریتِ کیومرث به پایان رسید، پیمانه‌ی عمرش نیز پر شد و جهانِ فانی را ترک گفت. او رفت و تنها نامِ نیکش باقی ماند تا بدانیم که این دنیای فریبنده، سرابی بیش نیست که انسان را به گردآوریِ مال و مقام سرگرم می‌کند اما در نهایت جانش را می‌ستاند.