بخش ۳ - بنیان کردن آهنگری و صنعت‌های دیگر به دست هوشنگ

هوشنگِ شاه پس از شناختِ آتش، پیشه‌ی آهنگری را بنیاد نهاد و با ساختنِ اره و تیشه، ابزارِ کار و سازندگی را برای آدمیان فراهم کرد. او سپس با تدبیرِ خود، آبِ رودخانه‌ها را از سرچشمه‌ها به سوی دشت‌ها هدایت کرد و با کندنِ جوی‌ها، رنجِ دسترسی به آب را کوتاه نمود تا چراگاه‌ها و کشتزارها آباد شوند. او به مردم آموخت که چگونه بکارند و درو کنند تا هر کس با رنجِ بازوی خویش نان بخورد و سامانِ زندگیِ خود را بشناسد. هوشنگ با فرّ کیانیِ خود، حیواناتِ سودمند مانند گاو و خر و گوسفند را از جانورانِ وحشی و شکاری جدا کرد و آن‌ها را برای کشاورزی و بهره‌برداری به کار گرفت؛ همچنین از پوستِ نرمِ حیواناتی چون روباه و سنجاب و سمور، جامه‌هایی گرم برای پوششِ مردم فراهم ساخت. او سال‌ها برای آسایشِ خلق رنج کشید، سفره‌ی تمدن را گسترد، از زندگی بهره برد و سرانجام جهان را به دیگری سپرد و رفت، و از آن‌همه جلال و جبروت، تنها نامِ نیک برایش به یادگار ماند. زمانه به او نیز مهلتِ جاودانگی نداد و آن‌همه هوش و ذکاوت در دلِ خاک رفت؛ چرا که رسمِ دنیا همین است و با هیچ‌کس پیمانِ وفاداریِ ابدی نمی‌بندد و چهره‌ی پنهانِ خود را آشکار نمی‌کند.