فیفضیلة امیرالمؤمنین ابوبکر رضی الله عنه
Attar · Conference of the Birds
خواجهٔ اول که اول یار اوست
ثانی اثنین اذهما فی الغار اوست
صدر دین صدیق اکبر قطب حق
در همه چیز از همه برده سبق
هرچ حق از بارگاه کبریا
ریخت در صدر شریف مصطفی
آن همه در سینهٔ صدیق ریخت
لاجرم تا بود ازو تحقیق ریخت
چون دو عالم را به یک دم درکشید
لب ببست از سنگ و خوش دم درکشید
سر فرو بردی همه شب تا به روز
نیم شب هویی برآوردی بسوز
هوی او تا چین برفتی مشک بار
مشک کردی خون آهوی تتار
زین سبب گفت آفتاب شرع و دین
علم باید جست ازینجا تا به چین
سنگ زان بودی به حکمت در دهانش
نا به سنگ و هنگ هو گوید زفانش
نی که سنگش بر زفان بگرفت راه
تا نگوید هیچ نامی جز آله
سنگ باید تا پدید آید وقار
مردم بیسنگ کی آید به کار
چون عمر مویی بدید از قدراو
گفت کاش آن مویمی بر صدر او
چون تو کردی ثانی اثنینش قبول
ثانی اثنین او بود بعد رسول
What this poem says
This is a poem discussing the rank and virtue of Abu Bakr al-Siddiq, the foremost companion of the Prophet of Islam. The poet points to his spiritual and scholarly qualities, stressing that true knowledge and gnosis must be learned from al-Siddiq. The text shows that al-Siddiq al-Akbar surpassed all others in every matter of religion and faith, and holds an exalted rank in Islam. He is presented as one honored to have received knowledge from one greater still, the Prophet, and as possessing many virtues. In the end, the poet speaks of his love and reverence for Abu Bakr, singling him out for emphasis as the foremost figure after the Prophet.
A prose synopsis, not a translation of the verse. Translated from Ganjoor’s machine-generated Persian summary.
More from Attar
- خورد عیاری بدان دلخسته بازحکایت عیاری که اسیر نان و نمک خورده را نکشت
- خواجهٔ دنیا و دین گنج وفادر نعت رسول ص
- مادری را طفل در آب اوفتادحکایت مادری که فرزندش در آب افتاد
- خواجهٔ شرع آفتاب جمع دینفی فضیلة امیرالمؤمنین عمر رضی الله عنه
- خواجهٔ سنت که نور مطلق استفی فضیلة امیرالمؤمنین عثمان رضی الله عنه
- خواجهٔ حق پیشوای راستینفی فضیلةامیرالمؤمنین علی رضی الله عنه
