رباعی شمارهٔ ۲۴

این رباعی دعوت است از الهام گرفتن از طبیعت و شاد بودن همچون لاله بهاری که ابر بهاری رخ او را شاداب و سرخ کرده و غنیمت شمردن عمر کوتاه که باید چنان به آن نگاه کرد که سبزه‌زاری است که از خاک ما روییده است.