غزل شمارهٔ ۶
Attar · Divan
گر سیر نشد تو را دل از ما
یک لحظه مباش غافل از ما
در آتش دل بسر همی گرد
مانندهٔ مرغ بسمل از ما
تر میگردان به خون دیده
هر روز هزار منزل از ما
چون ابر بهار میگری زار
تا خاک ز خون کنی گل از ما
آخر به چه میل همچو خامان
گه گاه بگیردت دل از ما
یا در غم ما تمام پیوند
یا رشتهٔ عشق بگسل از ما
مگریز ز ما اگرچه نامد
جز رنج و بلات حاصل از ما
کز هر رنجی گشاده گردد
صد گنج طلسم مشکل از ما
عطار در این مقام چون است
دیوانهٔ عشق و عاقل از ما
Summary
هوش مصنوعی: این شعر از عطار نیشابوری به بیان احساسات عمیق عشق و دلتنگی میپردازد. شاعر از مخاطب میخواهد که هرگز از عشق و محبت او غافل نشود و حتی در دلتنگیها و سختیها به یاد او باشد. او به تصویر کشیدن درد و رنجی که عاشق متحمل میشود، میپردازد و نسبت به عشق و پیوندی که با محبوب دارد، تأکید میکند. شعر همچنین به این موضوع اشاره دارد که عشق میتواند عامل آزادسازی از رنجها و مشکلات باشد و در نهایت عطار بر دیوانگی و عقل در عشق تأکید میکند.