نظامی

نظامی گنجوی، منظومهٔ عاشقانه را به قلهٔ پارسیِ آن رساند. خمسهٔ او، پنج گنج (از جمله لیلی و مجنون و خسرو و شیرین)، قرن‌ها معیارِ شعرِ روایی را در سراسرِ جهانِ پارسی‌زبان تعیین کرد.

لیلی و مجنون از آناتولی تا هند نمونهٔ آرمانیِ عشقِ پاک شد؛ داستانی پارسی که به ده‌ها زبان بازگفته شد و هرگز از آن فراتر نرفتند.