نوروز: سال نو ایرانی

نوروز، به معنای "روز نو"، بیش از ۳۰۰۰ سال است که جشن گرفته می‌شود و نشان‌دهنده اولین روز بهار و آغاز سال تقویم ایرانی است. این جشن در اعتدال بهاری، معمولاً ۲۰ یا ۲۱ مارس برگزار می‌شود.

این جشن ریشه در زرتشتی‌گری، دین باستانی ایران دارد، جایی که با اهورامزدا، خالق، و روح بهار مرتبط بود. علی‌رغم فتوحات و تغییرات مذهبی مختلف در طول تاریخ ایران، نوروز زنده مانده و همچنان توسط میلیون‌ها نفر در سراسر جهان جشن گرفته می‌شود.

در سال ۲۰۱۰، سازمان ملل متحد رسماً نوروز را به عنوان تعطیلی بین‌المللی به رسمیت شناخت و اهمیت آن را برای میراث فرهنگی بشری تأیید کرد.

هفت‌سین یک چیدمان سنتی سفره با هفت آیتم نمادین است که همه با حرف "س" در فارسی شروع می‌شوند:

۱. **سبزه** - جوانه‌های گندم یا عدس - تولد دوباره و رشد ۲. **سمنو** - حلوای شیرین گندم - فراوانی و باروری ۳. **سنجد** - میوه خشک سنجد - عشق ۴. **سیر** - سیر - دارو و سلامتی ۵. **سیب** - سیب - زیبایی و سلامتی ۶. **سماق** - دانه‌های سماق - طلوع خورشید و صبر ۷. **سرکه** - سرکه - سن و صبر

سفره معمولاً شامل آینه (بازتاب)، شمع (روشنگری)، تخم‌مرغ رنگی (باروری)، ماهی قرمز (زندگی)، و قرآن، شاهنامه، یا دیوان حافظ (حکمت و فرهنگ) نیز می‌شود.

جشن‌های نوروز سیزده روز به طول می‌انجامد، هر کدام با سنت‌های خاص خود:

**چهارشنبه‌سوری** (آخرین چهارشنبه قبل از نوروز) جشن آتش پریدن که مردم از روی آتش می‌پرند و به طور نمادین زردی (مشکلات) خود را با سرخی آتش (گرما و انرژی) مبادله می‌کنند.

**شب و روز نوروز** خانواده‌ها دور سفره هفت‌سین جمع می‌شوند و منتظر لحظه دقیق تحویل سال می‌مانند. بزرگترها به کوچکترها عیدی می‌دهند.

**دید و بازدید** روزهای اول صرف دیدار از بزرگترها می‌شود، سپس به تدریج از سایر اقوام و دوستان دیدار می‌شود. شیرینی‌های سنتی مانند آجیل و شیرینی پذیرایی می‌شود.

**سیزده‌بدر** (روز سیزدهم) آخرین روز جشن‌ها که خانواده‌ها روز را در فضای باز می‌گذرانند و سبزه را به طبیعت برمی‌گردانند. روز شادی، پیک‌نیک، و گره زدن سبزه به عنوان آرزوی خوش‌اقبالی است.