غزل شمارهٔ ۱۰

این شعر از حافظ بیانگر حال و هوای عاشقانه و جذبه‌های دینی و دنیوی است. شاعر از پیر دوراندیش خود یاد می‌کند که از مسجد به میخانه آمده و از یاران طریقت می‌پرسد که بعد از این چه آینده‌ای در پیش داریم. او به مریدان اشاره می‌کند که در جستجوی حق، به سوی قبله می‌روند، اما دلشان به سوی می‌کشانده است. در ادامه، شاعر صحبت از نزول تقدیر در زندگی ایشان دارد و بیان می‌کند که عقل اگر بداند که دل چطور در بند زلف محبوب شاد است، خود را دیوانه خواهد کرد. او همچنین از روی محبوب و تزکیه‌ای که در زندگی اش احساس می‌کند سخن می‌گوید و در پایان، آرزوی رحمت و بخشش خود را از تیرهای درد و اندوه می‌طلبد.

Machine-generated summary, sourced from Ganjoor.