غزل شمارهٔ ۵۸

این غزل با عرض ارادت و تسلیم عاشق در برابر معشوق شروع می‌شود و شاعر می‌گوید که هرچه میل و خواست حضرت دوست باشد همان رخ خواهد داد. و سپس از برتری زیبایی یار نسبت به زیبایی خورشید و ماه می‌گوید و از غم دل خود می‌گوید که صبا نمی‌تواند آنرا حکایت و بازگو کند. شاعر سپس از «دیر‌ِ رندسوز» عشق می‌گوید که بسیار سران را شکسته‌ و مست و از خود بی‌خود کرده است و در ادامه عطر زلف یار را می‌شنود که صبا و خاک به او رسانده‌اند. و به وصف زیبایی معشوق می‌پردازد که رخ او از هر گل زیباتر و قد او از هر سرو‌، خوش‌تر است. و زبان و قلم را از وصف عشق خود به معشوق ناتوان می‌بیند و امیدوار است که روزگار خوبی به زودی برسد زیرا فالی نیکو یافته است. شاعر در پایان عشق خود را به داغ دل لاله تشبیه کرده که از روز ازل اینچنین نقش‌ بسته‌است.