بخش ۱۱ - در داستان ابو منصور

زمانی که تصمیمِ قطعی گرفتم و دست به قلم بردم تا نگارشِ این نامه‌ی باستان را آغاز کنم، بزرگی بلندمرتبه و گردن‌فراز به یاری‌ام شتافت. او جوانی بود از نژادِ پهلوانان، که با وجودِ سنِ کم، خردی پیر و روانی بیدار داشت؛ مردی که شرم و حیا در چشمانش موج می‌زد و کلامش همواره نرم و سنجیده بود. او با بزرگواری از من پرسید که برای انجامِ این کارِ بزرگ به چه چیزی نیاز داری؟ و قول داد که با تمامِ توان و دارایی‌اش مرا حمایت کند تا نیازمندِ هیچ‌کس نباشم. در سایه‌ی حمایتِ او، چنان آسوده‌خاطر بودم و از گزندِ روزگار در امان ماندم که گویی باغبانی دلسوز، میوه‌ای لطیف را از باد و طوفان حفظ کرده باشد. به لطفِ آن نامدارِ نیک‌دل، من که در خاکِ غم نشسته بودم، به اوجِ آسمان و ستاره‌ی کیوان رسیدم. او چنان کریم و بخشنده بود که طلا و نقره در چشمش با خاکِ سیاه تفاوتی نداشت و تمامِ جهانِ مادی در نظرش بی‌ارزش بود. اما دریغ که روزگارِ کج‌مدار به او وفا نکرد؛ آن جوانمردِ وفادار ناگهان همچون سروی بلند که از میانِ چمنِ باغ ناپدید شود، از میانِ انجمنِ ما رفت و امروز هیچ نشانی از زنده و مرده‌ی او در دست نیست، گویی گرفتارِ نهنگان و دشمنانِ مردم‌کُش شده است. دلم برای قامتِ زیبا و دلیری‌هایش می‌سوزد و وقتی به یادِ او می‌افتم، وجودم از ناامیدی همچون بید می‌لرزد. با این حال، تنها یک پند از آن بزرگوار در خاطرم مانده است که باید به آن عمل کنم؛ او به من سفارش کرد که اگر خواستی جهان را به داد و راستی دعوت کنی و این کتاب را به پایان ببری، آن را به نامِ شهریار و پادشاهِ جهان کن. پس من نیز به یادِ آن دوستِ گمگشته، دست به کار شدم و این نامه را به نامِ پادشاهِ پیروزمند آغاز کردم.